Het werk van Maarten Donders is een ontdekkingsreis langs elementen die zijn verweven met fragiliteit en kracht van het menselijke bestaan. Het gaat hem waarschijnlijk om de randverschijnselen van de menselijke belevingswereld. Hij heeft een fascinatie voor vormen of attributen die de mens creëert en kennelijk nodig heeft om te kunnen zien, voelen, horen of beleven.

Zijn ideeën zijn vaak gecompileerde of uitgewerkte details die verwant zijn aan mythen, rituelen en metafysische onderwerpen.

In een primitief ogend object ˝   Les sables sauvage ˝   verwijst hij naar de woestijn, waar mogelijk nog gebruik gemaakt wordt van oude instrumenten die iets kunnen opwekken, signaleren of een magische plek markeren.

Een keramisch object met de titel ˝   Kosmisch labyrint˝   gemaakt in een eerder stadium, lijkt te zijn ontstaan uit het willekeurig samenvoegen van totaal verschillende objecten. Als ik dit object nader bekijk zie ik centraal in het midden een vorm wat zou kunnen duiden op een graal, met daaronder een stervorm, op de graal balancerend een stekelachtige bol.  Een ster, een graal en een vruchtvorm of zaadje, hij zegt hierover:

˝ Met de ster suggereer ik het universum waarvan de mens onderdeel uitmaakt, met de beker of urn wil ik verwijzen naar de heilige graal. De mens die in zijn zoektocht vaak vasthoud, bescherming of verlossing probeert te vinden in het geloof. Met de stekelbal probeer ik een link te leggen naar voeding en hiermee groei, mogelijk ook het zaaien, een zaadje wat opnieuw kan ontkiemen tot de geboorte van iets nieuws. Een cyclus zonder dat je er bij stil staat.˝

In zijn nieuwere werken gaat hij als het ware figuurlijk op zoek naar grenzen, waarin de distantie tussen natuur en mens maar ook de onlosmakelijke verbondenheid zichtbaar wordt. In sommige van zijn beelden, maar ook in zijn tekeningen suggereert hij een proces waarin transformatie of vergankelijkheid tot uiting komt.

In een uitgehouwen dynamisch object met de titel ”Memories “ verwijst hij naar iets dat menselijke kenmerken in zich heeft, hij zegt hierover:

˝Hoewel het in een eerste oogopslag een samengeperst autowrak lijkt, is het eigenlijk een samenraapsel van herinneringen uit een mensenleven, het einde, met zijn glorie en zijn onomkeerbare vergankelijkheid.˝

 

Samengevat komt het erop neer dat Maarten Donders fysieke bewijzen verzamelt, tekenen van passie, schoonheid en eindigheid die het menselijke bestaan kunnen uitdrukken. Hij wil als het ware het geluid van leven tastbaar maken, maar ook momenten van extase, die langzaam verstillen in herinneringen, en uiteindelijk zullen vervagen.

 

 

                                                                                Tekst Gigi de Bruyne